دوشنبه ٢ خرداد ،۱۳۸٤

باور کن

 

توی اين دنيای پر زرق وبرق که بی اعتمادی حاکمه

  نمی دونم چی کار کنم باور کنم يا نکنم .

دلم گرفته...

آدما در اوج خوشبختی يکدفعه ميفهمند که بدبختند ميفهمند همه اينا خواب بوده دروغ بوده

. مسبب اين همه دروغ کيه

يعنی خوده آدمه ..

يعنی آدم نبايد هيچ چيز رو باور کنه

نمی دونم چرا به هر کاری دست می زنم  توی اون کار چيزی جز بازيچه نيستم شايد بهتر بو

د آدم بی مسوليتی بودم دلم از اين دنيا گرفته

 

باور کن  صدامو   باور کن                            صدايی که تا خودشکستس

باور کن قلبم رو باور کن                            قلبی که کوهی شکستش

باور کن دستامو باور کن                            که    ساقه          نوازشه

دست نوشته های من
 پيام هاي ديگران ()

خانه
آرشيو< > پست الكترونيك

:: تعداد بازديدكنندگان ::

:: لينک به وبلاگ ::

L O G O

:: دوستان من ::

رفوزه
Link
Link
Link

Rofouzeh

عاشقانه های من و محمد